Adam M. Pietrzak

To znak dzisiejszych czasów (jak zwykli zaczynać felietoniści...) tempo pracy, wymagania stawiane przez rodzinę, partnerów, otoczenie, wszystko to powoduje, że nie mamy już czasu dla siebie. Brakuje tej niewielkiej dawki zdrowego egoizmu, czegoś co zrobilibyśmy TYLKO dla siebie. W relacje nasze damsko-męskie wdziera się rywalizacja pochodząca z zupełnie innej strefy życiowej, najczęściej pracy. Nie mamy już odniesienia, nie mamy już, dla kogo odnosić sukcesu. Dziecko poszukuje akceptacji u swoich rodziców, potem przenosimy tą potrzebę na swoich partnerów, przyjaciół. Jeżeli, zbyt zmęczeni walką, przestajemy cieszyć się sukcesami partnera, narasta frustracja. Czujemy się nie akceptowani, tracimy radość z przebywania razem, czujemy się oceniani, a niedoceniani. Zawsze starałem się wierzyć w drugiego człowieka. Zobaczyć jego potencjalne możliwości odniesienia sukcesu. Starałem się pomagać i wierzyć, tak jak mnie kiedyś ktoś zaufał i pomagał. Nie wszystkim moim dobrym duchom zdążyłem podziękować. Dziś im dedykuję moją pracę i pomoc dawaną innym ludziom. Swój dług oddadzą następcom. Może jestem już zgorzkniały, co raz bardziej cyniczny. Ale jest jakaś szansa. Pozdrawiam A.M.P.